Koń i emocje – zajęcia oparte na relacji człowiek–koń
Konie nie oceniają. Odbijają to, z czym do nich przychodzimy, i dlatego bywają lepszym lustrem niż niejedna rozmowa.
Koń jako lustro
Koń reaguje na to, co dzieje się w człowieku, zanim ten zdąży to nazwać. Wyczuwa napięcie, pośpiech i niepewność, a także spokój i konsekwencję. Nie ocenia i nie komentuje, po prostu odpowiada. To sprawia, że praca przy koniu bywa zaskakująco szczera.
Podczas zajęć nie chodzi o to, żeby nauczyć się jeździć. Pracujemy z ziemi: obserwujemy konia, uczymy się go prowadzić, stawiać granice i prosić o współpracę bez siły. Każde zadanie jest okazją, żeby zauważyć własne reakcje.
Nie zastępują kontaktu z psychologiem, psychoterapeutą ani lekarzem. Są formą pracy rozwojowej, która może wspierać to, nad czym pracujesz gdzie indziej.
Dla kogo są te zajęcia
Dzieci nieśmiałe
Dla tych, którym trudno powiedzieć, czego chcą. Koń nie ustąpi z grzeczności, więc dziecko musi nauczyć się prosić wyraźnie – i przekonuje się, że potrafi.
Nastolatki
Wiek, w którym emocji jest dużo, a ochoty na rozmowę mało. Przy koniu nie trzeba mówić, żeby coś się wydarzyło.
Dorośli
Dla osób żyjących w pośpiechu i napięciu. Koń nie współpracuje z kimś, kto jest myślami gdzie indziej, więc wymusza obecność tu i teraz.
Jak wygląda spotkanie
Obserwacja
Zaczynamy od patrzenia na konie: jak się zachowują, jak się ze sobą komunikują, co mówią ciałem.
Pierwszy kontakt
Podejście do konia, dotyk i sprawdzenie własnych reakcji. Bez pośpiechu i bez przymusu.
Zadania relacyjne
Prowadzenie konia, praca nad wyznaczaniem granic i prośbą o współpracę spokojem zamiast siłą.
Podsumowanie
Krótka rozmowa o tym, co się wydarzyło i co z tego można zabrać poza stajnię.
Najczęściej zadawane pytania
Czy to jest psychoterapia?
Czy trzeba umieć jeździć konno?
Czy rodzic uczestniczy w zajęciach dziecka?
Umów pierwsze spotkanie
Przed pierwszym spotkaniem warto krótko porozmawiać o tym, z czym przychodzisz i czego oczekujesz. Zadzwoń, a ustalimy, czy ta forma pracy będzie dla Ciebie odpowiednia.